a a a

Monaster dziś

Głównym zadaniem mnicha jest modlitwa. Mnisi wybierają życie w monasterze, w odosobnieniu, poddane wielu rygorom, odmienne od tego, jakie toczy się poza murami, by całkowicie się temu zadaniu poświęcić. Dążą do osiągnięcia stanu nieustannej modlitwy, zwanej modlitwą serca, albo Jezusową, której nie przerywają żadne zajęcia. Modlitwy i nabożeństwa zajmują im znaczną część dnia, wyznaczają jego rytm. Tak dzieje się w każdym monasterze.

W Supraślu również dzień zaczyna się i kończy modlitwą. Mnisi budzą się o świcie i modlą się w swoich samotnych celach. Nim zbiorą się na nabożeństwie porannym, jeden z braci drewnianą kołatką wzywa na modlitwę. Mesoniktikon, jutrznia, godzinka kanoniczna i Św. Liturgia, poczym wszyscy rozchodzą się do swoich zajęć, na posłuszanije.
Praca jest drugim podstawowym elementem życia mniszego, pomocnym w doskonaleniu duchowym. Bracia kierują odbudową cerkwi Zwiastowania i remontem odzyskanych budynków, uczą w szkołach religii, prowadzą zajęcia z młodzieżą, piszą ikony. Jeden z nich udziela porad zielarskich. Ludzie różnych wyznań przyjeżdżają z Białegostoku, z ca­łej Polski, z dalekiego świata i znajdują tu pomoc. Mnisi sprawują też opiekę parafialną nad mieszkańcami Supraśla i okolicznych wsi. Parafia liczy około 1500 osób.
Kiedy jedni prowadzą działalność duszpasterską na zewnątrz , inni pracują w klasztorze — przygotowują świątynię do nabożeństw, dbają o porządek, przygotowują posiłki, itp. We wszystkim, co dotyczy codziennego życia, mnisi są samowystarczalni.
Wczesnym popołudniem wszyscy schodzą się na posiłek. Potem, jeśli nie czekają na nich żadne zlecone zadania, mają czas na skupienie, modlitwę, lekturę, pracę na własne potrzeby (cisza monasterska) — aż do późno popołudniowych nabożeństw (IX godzina kanoniczna, wieczernia (gr. esperinos), powieczerije (gr. apodipno). Po ostatnim posiłku mnisi rozchodzą się do swoich cel na odpoczynek i tam modlą się samotnie.
serwisy internetowe strony internetowe